I'M Sorry

posted on 16 Nov 2010 00:53 by nootee-rak in Women

"เด็กฉลาด ที่รุทั้งรุว่าความจริงเปงยังไง แต่ก็พยายามดันทุรังต่อไป เพียงเพราะว่าตัวเองคิดถูก

กับ เด็กโง่ ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ก็พยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ ณ ตอนนี้ "

ถ้าเปงคุณ....คุณอยากเปงเด็กฉลาด หรือ เด็กโง่?


ฉันอยากจะตะโกนต่อว่าตัวเอง ต่าง ๆ นา นา ซะเหลือเกิน กับความที่คิดว่าตัวเองเปงเด็กฉลาด

ดื้อ ดันทุรัง คิดว่าตัวเองคิดถูก และ แม่นยำ โดยลืมนึกไปว่า ที่คิดหนะ เราคิดเอง ไม่ได้มีใครมาบอกกล่าวให้คิด

ใคร ๆ ก็มักจะพูดอยู่เสมอว่า ฉันหนะมันดื้อ และดื้อแบบทุรักทะเรซะด้วย แต่ก็ยังสามารถหาเหตุผลให้กับความดื้อ

ของตัวเองได้เสมอ จนทำให้ใครต่อหลายคนเอือมระอา เพราะเมื่อยปากที่จะพูดไป

มันก็จริงอย่างที่ใครต่อหลายคนเค้าว่าหนะแหละ....ฉันไม่เถียง

เพราะแม้แต่ตัวฉันเอง ก็ยังไม่สามารถกำหราบความดื้อของตัวเองได้เลย

โดยเฉพาะความรุสึก อันนี้มันช่างยากเย็นแสนเข็ญ เหมือนเข็ญภูเขาขึ้นครกเลยทีเดียว

ก็ไอ้ตัวที่เรียกว่าความรุสึกนี่แหละ ไอ้ตัววายร้าย......

มันมักจะออกมาโลดโผน หกคะเมน ตีลังกา เสมอ เมื่อใดที่ฉันเผลอ

มันมักจะกระจุย กระจาย ออกไปจาก กรงสะกด ที่ฉันพยายามสร้างเพื่อขังมันไว้เสมอ

บางครั้งบางที ที่ฉันเผลอ มันมักจะแอบย่องออกมาอย่างเงียบ ๆ จากก้นบึ้งของความรุสึกผิด ชอบ ชั่ว ดี

ย่องออกมาโดยไม่สนใจว่าจะสร้างความอับอาย หรือ ความสะเทือนใจให้เจ้าของสักเพียงใหน

เพียงเพราะความคะนองเพียงครั้งเดียวของมัน

ฉันรุสึกจี๊ด ทุกครั้ง ที่มันออกมาพบปะผู้คน โดยเฉพาะบุคคล ๆ นึง ซึ่งฉันเรียกว่า เธอ

ทุกครั้งที่มันออกมาเพ่นพ่าน มันไม่รุหรอกว่า ฉันเจ็บปวดแค่ใหน ที่มันออกมาเพื่อแสดงเหตุ
ส่วนผล ก็คือ ตัวฉันเองที่ได้รับ......

ผล คือ ความเฉยชา

ผล คือ การไม่ใยดีต่อความรุสึก

ผล คือ ความละเลย

ผล คือ ฉันต้องเจ็บปวดทุกครั้ง ที่เธอได้เจอกับมัน

และ ผล คือ ฉันไม่เคยสำคัญเลย ในสายตาเธอ

ฉันไม่รุหรอกว่าฉันจะสามารถควบคุมมันได้เมื่อไหร่ ได้แต่หวังว่า


วันพรุ่งนี้มันคงจะสำนึกต่อการกระทำที่มันทำลงไป


ทุกครั้งที่ทำงาน ไม่ว่าจะเปงข้อบกพร่องอะไรก็ตาม

หัวหน้ามักจะลงโทษเพื่อให้ฉันหลาบจำ และไม่คิดที่จะประมาท

ทำในสิ่งที่ผิดพลาดอีก ก็คือ การตัดเงินเดือน 100 ต่อ ข้อบกพร่อง 1 ครั้ง

ซึ่งมันก็ได้ผลแฮะ... ฉันมักจะระแวดระวังเสมอ

เพียงเพราะกลัวว่าสิ้นเดือนมา เงินเดือนที่บรรจงลงแรงทำงานมานั้นมันจะมีค่าหลงเหลือเพียงเท่าไร


ฉันจึงตัดสินใจใช้วิธีนี้..เพื่อขจัดปัญหาในตัวเองออกไป

เพื่อให้ฉันมีอำนาจและแรงฮึดในการฉุดรั้ง และ บดบัง ไม่ให้มันออกมาเพ่นพ่านได้อีก

เอาเปงว่าไม่ว่าครั้งใหนก็ตามหากฉันเผยความรุสึก ออกมาให้เธอรับรุ

ซึ่งฉันคิดว่ามันคงเปงปัญหาในการทรงตัวของเธอ

ฉันจะตัดเงินในการใช้จ่ายตัวเอง ครั้งละ 100 บาท

เพื่อเปงการลงโทษ ที่ตัวเองไม่เข้มแข็ง ไม่มีแรงอำนาจ ในการสะกดใจ

ปล่อยให้สิ่งที่อยู่ในตัวเราไปทำความเดือดร้อนต่อความรุสึกของคนอื่น


และไอ้จำนวนเงินทื่หักไปจากการดำรงชีวิตประจำวันของฉันนี่แหละ

จะเปงตัวคอยย้ำเตือนว่า ฉันทำผิดไปมากเท่าไรแล้ว


ก็ในเมื่อคนที่ทำผิด ก็ต้องได้รับการลงโทษ

เพื่อที่ให้เปงที่หลาบจำ....ที่จะไม่ทำอีกในครั้งต่อไป




ขอโทษนะ ที่ทำให้ต้องลำบากใจ

ขอโทษนะ ที่ทำให้ต้องวุ่นวายใจ

ขอโทษนะ ที่ทำให้กังวลใจ

ขอโทษนะ ที่ทำให้คิดหนัก

ขอโทษนะ ที่ทำให้ต้องฝืนใจ

และ อีกมากมายในความรุสึกผิดมากมาย ที่ทำให้ต้องหาเหตุผล

หรือ คำเอ่ยอ้างมากมาย เพียงเพราะทำให้ฉันสบายใจ

ฉันคงเหงแก่ตัวเหลือเกิน ทั้ง ๆ ที่รุว่า มันว่างเปล่า

แต่ก็ยังทำเหมือนไม่รับรุอะไรเลย เพียงเพื่อต้องการมีเธอ

และไม่อยากรับรุว่าเราควรต้องขาดกันเสียที

ฉันเสียใจจริง ๆ















ต้องการเพลงใหม่ๆ ใช่มั้ย คลิกที่นี่

Comment

Comment:

Tweet

เป็นการลงโทษที่แปลกดีนะครับ

แต่เรื่องอารมณ์เรื่องการดื้อนี่เป็นกันทุกคนแหล่ะครับ

อยู่ที่ใครควบคุมและแสดงออกได้มากน้อยต่างกัน

เท่านั้นเอง

#1 By k_i on 2010-11-16 02:16

Pha-Pa-D@ View my profile

Recommend