รักนะ ตัวเอง......

posted on 13 Jun 2011 20:46 by nootee-rak in KraTik
มีบทความบทหนึ่งที่ฉันนึกขึ้นได้ในตอนนี้

"จงทำใจให้แกร่งกล้ากับความรักทีผิดหวัง
แต่จงอย่าทำใจให้กร้านต่อความรู้สึกรัก"

ฉันเชื่อมั่นในความรักเสมอ ๆ

ไม่ว่าจะเป็น รักที่ไม่มีวันหมดของ พ่อ และ แม่

รักที่ไม่เคยเก่าในแบบเพื่อน

รักในตัวตนของตัวเอง

ความรักแบบขาดไม่ได้ของ เจ้าของ และ สัตว์เลี้ยง

รักและหวังดี ของ เจ้านาย และ ลูกน้อง

และ อื่น ๆ อีกมากมายที่เรียกว่าความรัก

แต่มีเพียงความรักอย่างเดียวที่ตอนนี้ฉันเริ่มไม่ค่อยแน่ใจ

ว่ามันมีจริงหรือไม่..........

นั่นคือ ความรักแบบ คู่รัก ที่ยินดีจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของกันและกัน

เป็นความรักที่ไม่มีวันหมดลองจาก พ่อ และ แม่

เป็นความรักที่ไม่มีวันเก่าหรือเสื่อมโทรม เหมือนเพื่อน

รักในแบบตัวตนของกันและกัน

และพร้อมที่จะเป็นทั้งเจ้าของ และ ผู้ถูกครอบครอง

ทุกครั้งที่ความรักแบบที่ไม่เคยสัมผัสเข้ามาทักทาย

โดยที่ใจมักจะบอกให้ยินยอมพร้อมใจเสมอ

พร้อมกับบอกให้ลองดูอีกครั้ง หากมันอาจจะเป็นรักครั้งสุดท้าย

แต่สุดท้ายรักครั้งแล้วครั้งเล่าก็หลุดลอยหายไป

วันนี้.....ฉันกลับมามองตัวเอง ในสภาพภายนอกที่สมบูรณ์แบบเหมือนเดิม

แต่ที่ฉันปฏิเสธไม่ได้เลยคือ ภายใจจิตใจของฉันมันย่อยยับ

ไปพร้อมกับความเชื่อและความหวัง

ฉันเริ่มจะหมดแรงที่จะตามหามัน

ศรัทธาที่มีเคยมีอยู่เต็มเปี่ยมหัวใจ.....

มันค่อย ๆ ลดน้อยถอยลงไปเรื่อย ๆ

ทุก ๆ ความรู้สึก และ สำนึกภายในพร่ำบอกแต่เพียงว่า....

"เธอ คือ ผู้ที่ถูกลืมสรรค์สร้างมาเพื่อความรักในรูปแบบนี้"

ฉันคือบุคคลที่ถูกลืมจริงหรือ?????

ฉันควรจะโยนความคิดที่จะมีมันไปได้แล้วหรือ????

ฉันควรหยุดศรัทธากับรักที่มีกันและกัน และฝังมันไว้ให้มันลึกที่สุด

และสลัดมันทิ้งไปให้เหมือนกับว่าในโลกนี้ไม่ได้มีความรักแบบนั้น

ให้ทำเสมือนว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องห้าม....หากก้าวตามหามัน

เพราะผลที่ตามมามันกลับไม่คุ้มที่ฉันจะเสี่ยงชีวิต และ จิตใจเพื่อมัน


ในวันนี้............................................
ที่เหลือทิ้งไว้ในร่องรอยเก่า ๆ ก็คือ......................
ไม่รู้สินะ!!!!!!!!!!
คำถามนี้เมื่อก่อนฉันเคยตอบได้แบบไม่รู้จบ
แต่ในตอนนี้ฉันชักไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่ผ่านมา
คำตอบที่ฉันพร่ำบอกตัวเองหนะมันถูกหรือไม่
อยากจะวางจิตใจไว้ให้ไกลตัวที่สุด
เก็บรักษามันไว้เพื่อตัวเอง...............
นี่ฉัน กร้าน ไปกับความรู้สึกที่เรียกว่า รัก ไปแล้วหรือนี่
หรือจะเป็นเพราะว่าตอนนี้ฉันเจ็บเหลือเกิน
เลยได้แต่เกลี้ยกล่อมให้ใจตัวเองเลิกหวังกับความรักเสียที....
...............................................
..............................................
..............................................
***มีคนบอกว่า รักคือสิ่งสวยงาม เป็นแรงบันดาลใจให้มีชีวิตอยู่ต่อไป
เพื่อคนคนนั้น ทุก ๆ วัน ที่หายใจ ล้วนแล้วเหมือนจะเป็นของกันและกัน***
ดูซึ้ง.....แต่ฉันไม่เคยเจอมันสักที
ทุกวันนี้ฉันอยู่ตัวคนเดียว แต่ทำไมฉันยังหายใจอยู่ได้
หากคำพูดข้างบนเป็นจริง ฉันคงตายไปนานแล้วเมื่อวันที่ฉัน
ตัดสินใจออกมาจากความรัก......................
มันอาจจะเป็นการหายใจแบบติด ๆ ขัด ๆ ไปมั่ง
คล้าย ๆ กับคนเป็นหวัด..................
แต่ฉันก้ยังคงยืนตัวเป็น ๆ ได้อยู่ดี............
อยากจะลองหยุดหายใจดูบ้างเหมือนกันเมื่อขาดบางคน
แต่ฉันกลับทำไม่เป็นอยู่ดี.....................
แต่ก็ยังดีใจนะ อย่างน้อย ๆ ฉันก็ยังมีความรักอีกแบบหนึ่งเหลืออยู่นทุกวันนี้

*****คือ รักตัวเอง ^^

Comment

Comment:

Tweet

Pha-Pa-D@ View my profile

Recommend